Rječnik

Van Allen (pojasevi)

Van Allen (pojasevi)

Oni su dva pojasa, oblikovana nabijenim česticama i interpolirana u Zemljinom magnetskom polju koje okružuju naš planet.

Otkrio ih je 1958. američki fizičar James van Allen, koji je bio odgovoran za eksperiment povjeren prvom američkom umjetnom satelitu "Explorer 1".

S obzirom na podrijetlo čestica van Allenovih pojaseva, moramo tražiti protoke elektrona i protona koji do nas dolaze od Sunca u obliku sunčevog vjetra. Čestice se vuku spiralnim putem preko linija geomagnetskog polja pomoću Lorentzove sile (sile koju električno polje i magnetsko polje djeluju na pokretni električni naboj). Budući da se magnetsko polje povećava u blizini Zemljinih pola, čestice se kreću s jedne na drugu stranu u spiralnim stazama između sjevernog i južnog pola Zemlje.

Pojasevima se izbjegavaju svemirske misije, jer njihovo zračenje može oštetiti ljudski organizam. Ovo područje se proteže od nekoliko stotina kilometara na Zemlji do oko 48.000 do 64.000 km. Većina visokoenergetskih protona (veća od 10 MeV) nalazi se u unutarnjem pojasu na nadmorskoj visini od 3200 km; elektroni su koncentriraniji u vanjskom pojasu koji se proteže do mnogih radijusa Zemlje u svemiru.


◄ PrethodnoSljedeće ►
V-2avangarda

ABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZ